skull

Hodowla i trzymanie jadowitych węży to bardzo niebezpieczne zajęcie. Wymaga odpowiedniego treningu i dużego doświadczenia. Jeden mały błąd może się przyczynić do śmierci, bądź poważnego uszczerbku na zdrowiu. Węże jadowite są przyczyną śmierci ludzi na całym świecie.

Jesteś tutaj:   Home Aktualności ze świata Jad węży różnych gatunków ma wiele wspólnych składników
large small default
Jad węży różnych gatunków ma wiele wspólnych składników PDF Print E-mail
Written by Piotr Wardęga   
Saturday, 14 March 2009 00:07
Jady węży z różnych rodzin mogą mieć wiele wspólnych, śmiercionośnych składników, niż dotychczas przypuszczano. Projekt naukowy opublikowany w czasopiśmie open access BMC Molecular Biology ukazuje niespodziewane rezultaty - odkrycie trój-palczastych (od P.W.: białek) toksyn, u podgatunku grzechotnika Sistrurus catenatus. W owych badaniach wykryto również nową toksynę, powstałą w wyniku fuzji genów (od P.W.: jest to rzadka sytuacja, kiedy dochodzi do sfuzjowania mRNA dwóch genów, ich zawędrowania do rybosomów, co więcej, dając sensowny produkt, który ma cechy strukturalne, pozwalające mu na uniknięcie zniszczenia przez proteazy naprawcze).

Susanta Pahari z National University of Singapore używała jadu z gruczołów rzadkiego grzechotnika, żyjącego na równinach i pustynnych terenach, znanego jako Sistrurus catenatus edwardsii (ang. Desert Massasauga), podgatunku wspomnianego wcześniej Sistrurus catenatus (ang. North American Massasauga Rattlesnake).

Wspólnie ze Stephen'em Mackessy'm z University of Northern Colorado oraz R. Manjunatha Kini z National University of Singapore, Pahari skonstruowała bibliotekę cDNA (od P.W.: biblioteka cDNA powstaje przez odwróconą transkrypcję mRNA, które niesie informację tylko i wyłącznie kodującą geny, przez co powstałe cDNA nie posiada intronów, czyli fragmentów niekodujących, taka biblioteka jest naczęściej przechowywana w formie zamrożonych szczepów bakteryjnych, w których genom wprowadzono geny interesujące badacza), zawierającą 576 znakowanych genów (odod P.W.: znakowanie genów odbywa się przez manipulowanie przy cDNA kodującym dany gen, przez co wprowadza się, najczęściej na C-terminalny koniec genu, krótki fragment pochodzący albo z sekwencji kodującej innego białka lub sztucznie wymyśloną sekwencję kodującą kilka aminokwasów, w celu rozpoznania tego białka jako sztucznie wprowadzonego przez nas a nie będącego naturalnym składnikiem badanych komórek). W czasie badania ekspresji genów pochodzących ze wspomnianej biblioteki okazało się, że w koktajlu zawierającym mieszaninę białek pochodzącą z w/w 576 cDNA kodujących pojawiły się inne, podobne do trój-palczastych toksyn (od P.W.: kulawość polskiego tłumaczenia biologicznego terminu: three-finger toxin-like), które dotychczas spotykano jedynie w jadach węży z rodziny Elapidae. Grupa badaczy odkryła również białko powstałe w wyniku w/w fuzji genów, która dotychczas nie była rozpoznana w ewolucji jadów węży. Dotąd uważano, że różnorodność białek w jadach węży jest wynikiem duplikacji genu kodującego dane białko, a następnie uzyskiwania przez nie nowego, biologicznego znaczenia oraz wielu mutacji punktowych (od P.W.: wprowadzenie jednego nukleotydu w miejsce innego, co w konsekwencji zmienia jeden aminokwas na inny, kodowany przez daną trójkę nukleotydów, w której pojawiła się mutacja).

Dotąd w analizie poszczególnych składników jadów węży używano metod z chemii białek (od P.W.: np. spektrometria masowa, w której dana próbka, zawierająca wyizolowane wcześniej, pocięte na króciutkie fragmenty białko jest rozpylana na matrycy i uderzana przez laser, wywołując naładowanie elektrostatyczne tychże fragmentów, których lot i jego szybkość można zmierzyć- metoda time-of-flight), oraz indywidualnego klonowania (od P.W.: zupełnie przypadkowa metoda polegająca na "wyłapaniu" DNA, odpowiedniej obróbce, jego sekwencjonowaniu i bioinformatycznej analizie w istniejących bazach danych, np. Expasy, PubMed). Nowum stanowi podejście zaproponowane przez grupę Pahari (od P.W.: może i nowum, ale tylko w przypadku badań nad jadami węży, dla badań z bardziej istotnych dla medycyny rejonów ta metoda nie jest niczym nowym), gdzie stworzono bibliotekę składającą się z wielu cDNA.

Jad węża jest mieszaniną wielu aktywnych białek i polipeptydów. Skuteczna pomoc ofiarom ukąszeń jest utrudniona przez omawianą różnorodność tychże składników. Jednocześnie w efekcie omawianych badań można widzieć szansę na wytwarzanie bardziej skutecznych surowic. Jakby efektem ubocznym jest sugerowana przez autorów projektu szansa na odkrywanie nowych zastosowań dla białek z jadu węży w dzisiejszej medycynie. (od P.W.: jest to o tyleż piękne co mało praktyczne podejście, gdyż grupa ta pracowała na jednym podgatunku jednego gatunku węża, pozostaje jeszcze około...2000 innych jadowitych gaunków do zbadania...)

Oryginalny artykuł naukowy dostępny tutaj: http://www.biomedcentral.com/content/pdf/1471-2199-8-115.pdf
Tekst tłumaczonego niusa tutaj: http://www.sciencedaily.com/releases/2007/12/071219202946.htm