Hipoteza Lynne Isbell - profesora antropologii Uniwersytetu Kalifornijskiego Davis - głosi, że poznawanie węży jadowitych może odegrać znaczącą rolę w odkrywaniu ewolucji małp, małp człekokształtnych oraz ludzi. Praca została opublikowana w lipcowym numerze „Journal of Human Evolution”.
Naczelne ssaki posiadają rozwinięte mózgi, chwytne kończyny oraz dobry wzrok, który ułatwia im sprawne przemieszczanie się oraz zdobywanie wiedzy o otaczającym ich świecie. Większość naukowców sądzi, że te charakterystyczne dzieła ewolucji rozwinęły się równocześnie, kiedy te wczesne ssaki zaczynały chwytać owady, owoce, czy też inne rodzaje pokarmu.

Isbell sugeruje natomiast, że naczelne rozwinęły swój narząd wzroku, aby uniknąć niebezpiecznych napastników, jakimi są węże.

“Wąż jest jedynym drapieżnikiem, którego muszą widzieć wyraźnie. Jeżeli znajduje się on daleko – nie jest niebezpieczny” - mówi Isbell.

Skamieniałości i badania struktury DNA obrazują nam, iż węże były prawdopodobnie pierwszymi poważnymi drapieżnikami polującymi na ssaki, które wyewoluowały 100 milionów lat temu. Skamieliny tych gadów pokazują, że miały one pyski wystarczająco duże, aby zjeść ówcześnie żyjącego naczelnego. Inne zwierzęta które były zagrożeniem dla naszych przodków, takie jak wielkie koty, jastrzębie lub orły uwidoczniły się dużo później.

Węże jadowite pojawiły się na Ziemi około 60 milionów lat temu podwyższając poprzeczkę i zmuszając naczelne do skuteczniejszego wykrywania ich obecności.

“Jest to ewolucyjny wyścig zbrojeniowy pomiędzy drapieżnikami, a ich ofiarami. Naczelne zaczęły lepiej rozpoznawać węże i ich unikać, na co odpowiadały one większymi zdolnościami w maskowaniu się oraz zwielokrotnieniem siły swojego jadu” – twierdzi Isbell.

Grupy naczelnych, słabiej zagrożone przez węże, charakteryzują się mniejszą ilością oznak świadczących o ewolucyjnym nacisku na lepszy rozwój wzroku. Przykładem mogą być lemury zamieszkujące Madagaskar, które w swoim środowisku naturalnym nie mają żadnych jadowitych węży, a ich rozwój zatrzymał się na poziomie sprzed milionów lat. Do Południowej Ameryki małpy przybyły miliony lat przed wężami jadowitymi i wykazują mniejszą specjalizację swoich narządów wzroku w porównaniu do małp Starego Świata, których zmysł wzroku jest bardzo dobry, włączając widzenie w kolorze.

Świetnie rozwinięte widzenie barwne, wystarczająca widoczność szczegółów oraz ruchów, wyewoluowane w celu unikania zagrożenia, stały się później użyteczne w innych celach, jak na przykład we wzajemnym oddziaływaniu w grupie.

Isbell obecnie pracuje nad książką na temat pochodzenia naczelnych ssaków w której zawrze swoją wężową teorię.

Źródło: http://news.mongabay.com/2006/0720-davis.html