Hodowla i trzymanie jadowitych węży to bardzo niebezpieczne zajęcie. Wymaga odpowiedniego treningu i dużego doświadczenia. Jeden mały błąd może się przyczynić do śmierci, bądź poważnego uszczerbku na zdrowiu. Węże jadowite są przyczyną śmierci ludzi na całym świecie.
Jesteś tutaj:
Home 
Artykuły - Opisy gatunków Bothrops insularis [Żararaka wyspowa]
Artykuły - Opisy gatunków Bothrops insularis [Żararaka wyspowa]
| Bothrops insularis [Żararaka wyspowa] |
 |
 |
 |
| Written by Janek Detka |
|
Żararaka wyspowa Bothrops insularis Amaral, 1921: Wielkość: 60-70 cm, maksymalnie 110 cm. Wygląd: Nieiwelki gatunek żararaki o stosunkowo giętkim i smukłym ciele, przystosowanym do nadrzewnego trybu życia. Głowa jest duża, trójkątnego kształtu i wyraźnie odciena się od szyi. Po bokach głowy, między nozdrzami a oczami usytuowane jamki policzkowe. Oczy średniej wielkości z pionowo-eliptyczną źrenicą. Łuski grzbietowe kilowate, ułożone w 23-29 (zwykle 25) rzędach. Ogon żararaki wyspowej pełni częściowo funkcje chwytne. Ubarwienie grzbietowej części ciała szarawo-żółta z rzędami ciemniejszych trójkątnych plam po bokach. Za oczami ciemne ukośne pasy. Strona brzuszna jest jednolicie biała lub żółtawa. Występowanie: Gatunek endemiczny, spotykany jedynie na niewielkiej (3 km2) wyspie Queimada Grande, położonej 30 km od wybrzeży stanu Sao Paulo w Brazylii. Warunki naturalne i zwyczaje: Żararaki wyspowe zostały oddzielone od swych kontynentalnych krewnych przez ok. 100000 lub milionem lat, kiedy wyspa Queimada grande była częścią lądu. Obecnie na wyspie tej występuje niewielka populacja złożona z ok. 5000 węży. Żararaki wyspowe zasiedlają niski, krzaczasty las porastający wyspę. Ze względu na ograniczoną przestrzeń życiową jest niezwykle łatwa do napotkania. Prowadzi zarówno naziemny jak i nadrzewny tryb życia. Aktywna w dzień. Jej głowną zdobycz stanowią ptaki, na które może z powodzeniem polować dzięki długim zębom jadowym (zdolnym do przebicia się przez warstwę piór) oraz silnie toksycznemu jadowi. Poluje także na płazy i jaszczurki, częsty jest również kanibalizm. Jad: Dzięki konieczności przystosowania się do polowania na ptaki, będzące jedyną zdobyczą na wyspie, żararaka ta musiała wykształcić niezwykle silny i szybko dziłający jad, który zabijałby ofiarę błyskawicznie, nie dając jej żadnych szans na ucieczkę. W jego skład wchodzą koagulany, hemoraginy i cytotoksyny, a także duża ilość związków o działaniu neurotoksycznym i miotoksycznym. W doświadczeniach preprowadzonych na zwierzętach jad Bothrops insularis okazał się blisko 5-krotnie silniejszy od jadu żararaki zwyczajnej (Bothrops jajaraca), przypuszczalnie najbliżej spokrewnionej z opisywanym gatunkiem. Żararakę wyspową uważa się za najbardziej jadowitego węża obu Ameryk. Rozmnażanie: Jajożyworodna. Samica rodzi 2-7 (maksymalnie 16) młodych, mierzących średnio 26 cm. Obecnie blisko połowa populacji żararak wyspowych to bezpłodne osobniki interseksualne, posiadające zarówno jajnik jak i męski hemipenis. Zjawisko to jest najprawdopodobniej spowodowane krzyżowaniem wsobnym i w przyszłości może niestety doprowadzić do całkowitego wyginięcia gatunku. Osobniki interseksualne sporadzycznie pojawiają się także u Bothrops moojeni, Bothrops jararaca i Bothrops jararacussu. |
W razie wypadku powiadomić Ośrodek Informacji Toksykologicznej UJ CM
Telefon alarmowy: (012) 411 99 99