Polskie nazewnictwo:
grzechotnik straszliwy, grzechotnik neotropikalny, kaskawel

Podgatunki:
C. durissus ma największy obszar występowania spośród wszystkich grzechotników dlatego wyodrębniona została spora ilość podgatunków. Gatunek ten zamieszkuje niemal cały kontynent Ameryki Południowej.

- C. d. cascavella zamieszkuje suche sawanny kolczaste na obszarze północno-wschodniej Brazylii
- C. d. collilineatus odnaleźć można w centralnej i północno-wschodniej części Brazylii
- C. d. cumanensis żyje w Kolumbii, Wenezueli i wzdłuż wybrzeży Karaibów
- C. d. durissus Gujana, Surinam
- C. d. marajoensis zamieszkuje jedynie sawanny na wyspie Ilha de Marajo w Brazylii
- C. d. maricelae zajmuje tereny Kordyliery Meridy w Andach Wenezuelskich
- C. d. ruruima odnajdziemy na zboczach góry Roraima i Cariman w Wenezueli jak i zboczach góry Roraima na terenie Brazylii, podgatunek ten rozprzestrzenił się także na tereny południowej Gujany i Surinamu
- C. d. terrificus występuje na terenach zaczynających się w południowej części Peru w dół do północnej Argentyny i południowo-wschodniej Brazylii, przechodząc przez Boliwię, Paragwaj i północny Urugwaj
- C. d. trigonicus zajmuje tereny sawanny Rupununi w Gujanie i prawdopodobnie zbocza góry Roraima w Brazylii
- C. d. unicolor odnaleźć można jedynie na wyspie Aruba
- C. d. vegrandis zamieszkuje południową część Wenezueli na sawannie Maturin

Wygląd:
Jest to średniej długości grzechotnik osiągający rozmiary od 120-180cm, jednak istnieją populacje karłowate nie przekraczające 100cm. Ogon krótki, od 6 do 10% długości całkowitej węża. Najbardziej charakterystyczną cechą tego gatunku pozwalającą odróżnić go od innych grzechotników są dwa pasy biegnące od głowy wzdłuż ciała węża, zwykle na odcinku 1-4 razy dłuższym od głowy. Ubarwienie przeważnie brązowe wpadające w odcienie koloru szarego, czerwonego lub oliwkowożółte, szarożółte, zielonoszare, pomarańczowe i czarne. Wzdłuż ciała węża biegnie wzór w kształcie rombu, koloru czarnego lub ciemnobrązowego, od 18 do 35 wzorów stopniowo jaśniejących w kierunku ogona.

U niektórych podgatunków odizolowanych od reszty ubarwienie uległo znacznej zmianie w stosunku do innych grzechotników tego gatunku, jak choćby C. d. vegrandis, wzory na ciele widoczne u młodych osobników z wiekiem bledną i u dorosłych są już niewidoczne, pozostają jedynie jasne(białe lub kremowe) plamki na brązowym ciele. Grzechotnik ten tak bardzo różni się od reszty węży tego gatunku, że potocznie uważany jest za odrębny gatunek. Podobnie jest w przypadku podgatunku C. d. unicolor, młode są koloru brązowo szarego z ciemnobrązowymi wzorami na ciele które to niemal całkowicie tracą z wiekiem przyjmując barwę szarą.

Środowisko życia:
C. d. zamieszkuje dużą część Ameryki Południowej. Nie występuje na terenie lasów deszczowych, woli suchsze środowisko jak sawanny(do 700m), tereny półpustynne, suche lasy tropikalne i lasy sosnowo-dębowe, w górach potrafi dochodzić nawet do 2500m.

Dieta:
Młode węże jedzą najczęściej jaszczurki, natomiast w skład diety dorosłych osobników wchodzą małe ssaki, jaszczurki, a czasami nawet ptaki.

Jad:
Jad tego węża jest bardzo zróżnicowany w zależności od podgatunku, jednak ogólnie uważany za jeden z najsilniejszych spośród wszystkich grzechotników. Efektami najczęściej spotykanymi w wypadku ugryzienia człowieka jest paraliż dróg oddechowych i hemoliza erytrocytów połączona z uszkodzeniem nerek. Najczęściej obrażenia te połączone są z mdłościami, ogólnymi bólami mięśni, mrowieniem w okolicach ugryzienia, poceniem się, gorączką, paraliżem mięśni twarzy i języka. Powoduje też uszkodzeniami szkieletu i mięśnia sercowego jak i cylindryczną nekrozę tkanek wokół miejsca ugryzienia. W skład jadu tego węża wchodzą toksyny takie jak krotamina, krotoksyna, , giroksyna, konwulksyna; enzymy - 5-nukleotydaza, fosfodiesteraza, L-aminooksydaza, kalikreina tkankowa, hydroliza NAD oraz peptydy. C. d. cumanensis jako jedyny posiada jad o działaniu neurotoksycznym.

LD50 (przy iniekcji dożylnej) wybranych podgatunków:

Crotalus durissus durissus - 1,244 mg/kg

Crotalus durissus terrificus (Cascabel) - 0,262 mg/kg

Crotalus durrisus cumanensis - 0,18 mg/kg

Crotalus durrisus vegrandis - 0,27 mg/kg

Uwagi:
Jest to bardzo niebezpieczny wąż, nieoficjalnie nosi niechlubny tytuł najagresywniejszego grzechotnika co nie trudno zrozumieć widząc w jak zaciekły sposób potrafi się bronić. Zagrożony podnosi wysoko głowę i ostrzega napastnika używając grzechotki która bardzo wyraźnie daje do zrozumienia, że wąż gotowy jest do ataku. Jednak w przypadku zagrożenia jak i większość węży najpierw będzie próbował uciec, jeśli nie zostanie zaskoczony w sytuacji w której nie ma drogi ucieczki, nie będzie kąsał. Jego złą reputację potęguje bardzo silny jad którym dysponuje ten wąż, w wypadku ugryzienia niezbędna jest natychmiastowa pomoc medyczna, bez podania odpowiedniej surowicy ofiara ma niewielkie szanse na przeżycie. Podanie surowicy nie jest jednak gwarantem przetrwania ugryzienia przez ten gatunek. Jest to piękny wąż, jednak biorąc pod uwagę jego siłę jadu, nieprzewidywalne zachowanie i temperament, powinien być traktowany z szacunkiem, a spotkany w środowisku naturalnym nie powinien być niepokojony bez potrzeby.

Fotografie: 

młody osobnik Crotalus durrisus vegrandis

80cm samiec Crotalus durrisus vegrandis

dorosła para Crotalus durrisus vegrandis

dorosły osobnik Crotalus durrisus cumanensis

dorosły osobnik Crotalus durrisus cumanensis