Mamba zielona Dendroaspis angusticeps (A. Smith, 1849)
 

Rodzina: Elapidae - zdradnicowate

Podrodzina: Elapinae

Wielkość:
     180-200 cm, wyjątkowo dorasta do 275 cm.

Wygląd:
     Duży wąż o bardzo wysmukłym, lecz mocno zbudowanym ciele, przystosowanym do nadrzewnego trybu życia oraz długim, cienkim ogonie. Głowa wydłużona, przypominająca kształtem trumnę. Oczy średniej wielkości z okrągłą źrenicą. Łuski grzbietowe gładkie, ułożone w 17-21 rzędach.
Ubarwienie jednolite, po stronie grzbietowej w jasnym i często bardzo jaskrawym odcieniu zieleni, strona brzuszna jest natomiast żółto-zielona. Wnętrze pyska węża ma białawą barwę. Młode mamby, zaraz po wykluciu z jaj są niebieskozielone. Po osiagnięciu ok. 60 cm długości ich ubarwienie jaśnieje i z wraz z kolejnymi wylinkami staje się typowe dla dojrzałych węży.

Występowanie:
     Wschodnia Afryka, od Kenii poprzez Tanzanię (wraz z wyspą Zanzibar), Malawi, Mozambik, wsch. Zimbabwe, Suazi po KwaZulu-Natal w RPA.

Warunki naturalne i zwyczaje:
     Naturalnym środowiskiem mamby zielonej są widne nadbrzeżne lasy, porośnięte drzewami sawanny oraz krzaczaste zarośla. Dość często spotyka się ją także na plantacjach mango, kassawy i owoców cytrusowych. W okilicach wiejskich Afryki Wschodniej niekiedy wpełza do ludzkich domostw, znajdując schronienie w rusztowaniach dachów krytych strzechą. Jest to wąż prowadzący dzienny i niemal całkowicie nadrzewny tryb życia. Na powierzchni ziemi widywany wyjątkowo rzadko, zwykle gdy poszukuje pożywienia lub wygrzewa się. Ofiarą mamby padają ptaki, małe nadrzewne ssaki, a czasami także nietoperze. Osobniki młode polują natomiast głownie na kameleony i inne jaszczurki.
Mamba zielona jest bardzo szybkim, czujnym, lecz z natury raczej płochliwym wężem. Zaniepokojona błyskamicznie ucieka, zręcznie prześlizgując się pomiędzy gałęziami drzew. Obrona poprzez ukąszenie jest dla niej ostatecznością.

Jad:
     Ma charakter neurotoksyczny, zawiera typowe dla węży z rodzaju Dendroaspis grupy neurotoksyn: dendrotoksyny i fascikuliny. W dużej ilości zawarta jest w nim także kalcykludyna, będąca silnym blokerem zależnych od potencjałów kanałów wapniowych (zwłaszcza typu L). Jego toksyczność jest wprawdzie wystarczająco duża, by spowodować śmierć człowieka, lecz jednak blisko 10-krotnie słabsza od jadu mamby czarnej (Dendroaspis polylepis)  - podskórna dawka LD50 dla myszy wynosi 3,05 mg/kg. Dawkę śmiertelną dla człowieka szacuje się na ok. 15 mg. Ze względu na stosunkowo łagodne usposobienie węża oraz małe szanse na wejście w kontakt z człowiekiem, ukąszenia zdarzają się sporadycznie. Mamba zielona ma jednak na sumieniu wypadki śmiertelne.

Rozmnażanie:
Jajorodna. Samica składa 6-17 jaj. Młode wykluwają się po ok. 3 miesiącach i mierzą 35-45 cm.  

Surowice:

     SAIMR POLYVALENT SNAKE ANTIVENOM^®
SAIMR
Modderfontein Road 1
2131 Sandringham
Tel: +27-11-531-8600
Fax: +27-11-531-8616
Email: This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
Strona www: www.savp.co.za/default.htm
Republika Południowej Afryki

Źródła:
David Hegner "Jedovatí hadi v přírodě a v teráriích"
Wacław Jaroniewski "Jadowite węże świata"
Mark O'Shea "Venomous Snakes of the World"
Piotr Sura "Encyklopedia współczesnych płazów i gadów"
Stephen Sprawls, Bill Branch "The Dangerous Snakes of Africa"
Maik Dobiey, Gernot Vogel "Venomous Snakes of Africa"
http://toxinology.com