Czerwona kobra plująca, Naja pallida (Boulenger, 1896):

Wielkość:
70-120 cm, maksymalnie 150 cm.

Wygląd:
Niewielka kobra o smukłym ciele i długim ogonie. Głowa stosunkowo duża, dość wyraźnie odgraniczona od szyi. Żebra w części szyjnej zdolne do odchylania się na boki i formowania kaptura w sytuacji zagrożenia. W przypadku tego gatunku kaptur ten jest szczególnie długi i wąski. Oczy średniej wielkości z okrągłą źrenicą. Łuski grzbietowe są gładkie, ułożone w 21-27 rzędach. Ubarwienie ciała najczęściej czerwone, czasami może być czerwono-brązowe, pomarańczowe, różowe lub różowo-szare. W części szyjnej węża występuje szeroki czarny pas porzeczny, pod oczami niewielkie ciemne plamki, stwarzające wrażenie łez. Strona brzuszna ma jaśniejszy odcień od grzbietowej.

Występowanie:
Etiopia, Dżibuti, Somalia, Kenia i płn. Tanzania.

Warunki naturalne i zwyczaje:
Występuje na suchych sawannach i terenach półpustynnych. Dorosłe kobry aktywne są głównie nocą, osobniki młode widywane są zaś głównie za dnia, aby uniknąć zagrożenia ze strony dorosłych węży. Nieaktywna, kryje się w norach, kopcach termitów lub pośród gęstej roślinności. Jej podstawowym pożywieniem są płazy, lecz poluje także na ptaki, gryzonie a także inne węże. Jest bardzo aktywna, czujna i zwinna. Należy do kobr plujących. W konfrontacji z napastnikiem momentalnie unosi do góry szyję i rozpościera kaptur, po czym spryskuje napastnika strumieniami jadu. Bardzo rzadko kąsa.

Jad:
Ze względu na małą ilość udokumentowanych przypadków ukąszeń przez ten gatunek skład jadu nie jest do końca znany. Najprawdopodobniej, podobnie jak w przypadku innych afrykańskich kobr plujących zawiera on stosunkowo mało neurotoksyn, które ustąpiły na rzecz czynników cytotoksycznych, powodujących silny, palący ból, kiedy jad dostanie się do oka oraz rozległą nekrozę tkanki w przypadku ukąszenia. Jak dotąd opisany został jeden przypadek ukąszenia, który nie miał śmiertelnych konsekwencji dla ofiary.

Rozmnażanie:
Jajorodna. Samica składa 6-15 jaj. Młode po wykluciu mierzą 16-20 cm.

Fotografie: 

Źródła:
David Hegner "Jedovatí hadi v přírodě a v teráriích"
Mark O'Shea "Venomous Snakes of the World"
Piotr Sura "Encyklopedia płazów i gadów współczesnych"
Stephen Sprawls, Bill Branch "The Dangerous Snakes of Africa"
Maik Dobiey, Gernot Vogel "Venomous Snakes of Africa"

http://toxinology.com