Kobra filipińska Naja philippinensis Taylor, 1922:

Rodzina: Elapidae - zdradnicowate

Podrodzina: Elapinae

Wielkość:
90-100 cm. Maksymalnie do ok. 130 cm.

Wygląd:
Niewielka, lecz potężnie zbudowana kobra. Żebra w części szyjnej zdolne do odchylania się na boki i formowania kaptura w sytuacji zagrożenia. Głowa owalna, w niewielkim stopniu odróżnia się od szyi. Oczy średniej wielkości z okrągłą źrenicą. Łuski grzbietowe gładkie, ułożone w 23-27 (zwykle 25) rzędach. Ubarwienie strony grzbietowej jasnobrązowe, ciemniejsze wzdłuż linii kręgosłupa, jaśniejsze po bokach. Strona brzuszna jednolicie żółtawo-biała. Osobniki młode są ciemnobrązowe z nieregularnymi jaśniejszymi wzorami i ciemnym pasem poprzecznym na szyi.

Występowanie:
Północne Filipiny (wyspy: Luzon, Mindoro, Masbete, Marinduque).

Warunki naturalne i zwyczaje:
Spotykana przede wszystkim na terenach nisko położonych, gdzie zasiedla trawiaste równiny, tropikalne dżungle oraz pola uprawne i tereny zamieszkałe przez człowieka. Zwykle znajdowana blisko wody. Prowadzi przede wszystkim dzienny, naziemny tryb życia. Jej zdobyczą padają żaby, gryzonie, a także inne węże.
Jest raczej skryta i nieśmiała, zwykle stara się uciec przed człowiekiem. Zaniepokojona unosi do góry przednią część szyjną i rozpościera kaptur. Potrafi pluć jadem.

Jadowitość:
Neurotoksyny postsynaptyczne i cytotoksyny. Kobra filipińska najprawdopodobniej dysponuje najsilniejszym jadem w obrębie rodzaju Naja - podskórna dawka LD50 dla myszy wynosi zaledwie 0,14 mg/kg. U ukąszonych obserwuje się wyraźne objawy miejscowe, obejmujące ból i opuchliznę. Bardzo szybko pojawiają się objawy paraliżu, takie jak ptoza (paraliż mięśni powiek), trudności w mówieniu i przełykaniu oraz problemy z oddychaniem. Lokalna nekroza tkanki jest minimalna, a obserwuje się ją niezwykle rzadko - w mniej niż 10% przypadków. Kobra ta jest dość częstym sprawcą ukąszeń na Filipinach, odpowiedzialnym za kilka wypadków śmiertelnych.

Rozmnażanie:
Jajorodna. Samica składa 10-20 jaj, z których po upływie 60-70 dni wykluwają się młode.

Źródła:
Gernot Vogel "Venomous Snakes of Asia"
http://www.afpmb.org/pubs/Living_Hazards/living_hazards.htm
http://biology.bangor.ac.uk/~bss166/Taxa/AsNaja.htm
http://toxinology.com 

Fotografie

Fotografie za pisemna zgodą autorów pochodzą ze strony www.snakeparadise.ch
All rights reserver by www.snakeparadise.ch