T. wagleri, niegdyś zawarty w rodzaju Trimeresurus. Gatunek został pierwszy raz opisany przez Boie’a w 1827 roku i nazwany po XIX wiecznym niemieckim przyrodniku o nazwisku Wagler. Jedna z najbardziej popularnych nazw - “Temple Viper” pochodzi od znanej 150 letniej świątyni węży (The Snake Temple) znajdującej się w mieście na wyspie Penang. Żmije są postrzegane jako święte symbole bóstwa Chor Soo Kong. Ich duże ilości są chwytane i przenoszone w pobliże świątyni, gdzie węże żyją sobie swobodnie.

 

SYNONIMY
Wagler’s viper, Temple viper, Trwożnica Waglera, Wagler's Palm Viper, Wagler's Pit Viper, Temple pitviper,

SYSTEMATYKA
Królestwo: Animalia
   Typ: Chordata
      Podtyp: Vertebrata
         Gromada: Reptilia
            Rząd: Squamata
               Podrząd: Serpentes
                  Rodzina: Viperidae
                     Podrodzina: Crotalinae
                        Rodzaj: Tropidolaemus
                           Gatunek:wagleri

 

WYSTĘPOWANIE
Węże tego gatunku występują w południowo-wschodniej Azji: w Brunei, Indonezji (Sumatra, Mentawi, Nias, Riau, Billiton, Bangka, Natuna, Borneo/Kalimantan, Karimata, Buton, Sulawesi), Malezji (płw. malezyjski i Malezja wschodnia), na Filipinach (włączając Sulu i Panay), Singapurze oraz wschodniej Tajlandii.

WYGLĄD
Jedną z najbardziej interesujących rzeczy dotyczących T. Wagleri jest ich dymorfizm płciowy. Jasno zielone młode samice w miarę wzrostu zmieniają swe kolory na czarną, żółtą, kremową, zieloną i niebieską mieszankę barw. Wygląd samców T. wagleri jest juz zupełnie inną historią. W młodości wszystkie formy rodzą się zielone, łuski brzuszne są koloru kremowo zielonego, a biało-czerwone krótkie  paski znajdują się na całej długości ciała. Samce w miarę wzrostu osobników nie zmieniają proporcji swojego ciała, a jedynie jego długość. Sama długość węża tego gatunku jest niezwykle zróżnicowana ze względu na występowanie 3 odmian barwnych.

Dorosłe samice tego gatunku występują w 3 odmianach, które przyjęły swoje nazwy od regionów, które zasiedlają. Rejony w których występują nachodzą na siebie, należy jednak pamiętać, iż nie są to podgatunki, lecz odmiany. Odmiana malezyjska jest prawdopodobnie najbardziej charakterystyczna.
Sama długość węża tego gatunku jest niezwykle zróżnicowana ze względu na występowanie owych odmian. Dorosłe osobniki odmiany filipińskiej są najmniejsze i mierzą jedynie 40-60 cm, kiedy samice pozostałych dwóch przekraczają metr długości.

ŚRODOWISKO
T. wagleri jest rodowitą, charakterystyczną fauną dla części Indonezji, Malezji, Filipin i Archipelago (liczącego ponad 20 000 wysp). Temperatura w dzień w tym regionie wynosi około 36 st. C, natomiast w nocy około 24 st. C. Pora sucha przypada na miesiące od marca do maja. Podczas pory deszczowej opadów można oczekiwać każdego dnia. W porze bezdeszczowej węże są bezczynne, czekają na nieuniknioną pogodę tropikalną, aby się ożywić.

WILGOTNOŚĆ I TEMPERATURA
Nawilżanie jest niezwykle istotną czynnością dla zdrowia tych węży. Zraszanie powinno być wykonywane 1-2 razy w tygodniu. Wagleri nie musi żyć w mokrym środowisku, wystarczy mu wilgotne (woda nie musi się skraplać sie na jego łuskach). Porządne skraplanie wodą jest preferowane u dorosłych żmij. Wywołuje ono najczęściej serie ataków. Górne nawadnianie jest kluczem do utrzymania dobrej gospodarki wodnej węża. Dzięki niemu aplikujemy wężowi wodę w sposób, w jaki otrzymuje ją w swoim środowisku naturalnym.
Kolejnym istotnym aspektem zachowania odpowiedniej wilgotności u węża jest namaczanie, które może być niezbędne do utrzymania go w zdrowym stanie. Namaczamy węża w pojemniku z wodą o głębokości 1 cm i wkładamy do niego kamień na którym gad może ułożyć swoją głowę.
Rekomendowany zakres temperatury to 25-30 stopni Celsjusza w dzień i 23-26 w nocy. 12 godzinny cykl nagrzewania jest sugerowany, lecz niekonieczny. T. wagleri nie wygrzewają się, pośrednie światło w zupełności im wystarcza.

ZACHOWANIE
T. wagleri są zazwyczaj ospałymi zwierzętami. W hodowli, czasami potrafią się nie poruszać przez dni, tygodnie, a nawet miesiąca, co jest typową cechą charakteryzującą napastnika. W porze bezdeszczowej węże są bezczynne, czekają na nieuniknioną pogodę tropikalną, aby się ożywić. Są one mocno terytorialnymi zwierzętami, a przez co, są ekstremalnie niebezpieczne. Stanowczo nie można manipulować przy wężu w zasięgu jego pyska.
Wylegiwanie się dorosłych węży na gałęziach jest oznaką ich dobrego samopoczucia. Warto zaopatrzyć terrarium gada w kilka gałęzi różnych grubości. Jeżeli wąż przestaje sie wylegiwać, najczęściej oznacza to jakiś problem. Może on tkwić zarówno w złym nawadnianiu terrarium, złej grubości i wielkości gałęzi, problemach wydalniczych jak i atakujących węża pasożytach.

POŻYWIENIE
Dorosłe żmije powinny być karmione co 30-40 dni. Natomiast młodym można podawać pokarm nieco częściej -  co 2 tygodnie, lecz należy zwracać uwagę na wypróżnianie – 3 karmienia na jedną defekacje jest absolutnym minimum. Jednym ze sposobów na wzbudzenie apetytu węża u temperamentnego T. wagleri jest zirytowanie, zezłoszczenie go trzymaną na długiej pęsecie myszą. Uderzając nią w ogon węża, czy też kiedy jest to niezbędne w sam pysk. Obsługa terrarium węża może również wystarczająco go zdenerwować i zmusić do próby ataku. Jakakolwiek manipulacja w chwili, gdy wąż już zaczyna przełykać swoją ofiarę może go przestraszyć i zniechęcić do dalszej konsumpcji pokarmu. Wieczory są najlepszą porą na karmienie. Odpowiednio karmione dorosłe węże linieją zazwyczaj 2 razy w roku, natomiast młode 4-6 razy rocznie. Jeśli gad ma problemy ze zrzuceniem wylinki niezbędne jest namoczenie go w pojemniku z wodą w sposób, jaki został opisany powyżej. Młode zaraz po urodzeniu są wystarczająco duże, aby mogły jeść mysie noworodki. Niekiedy zdarza się, że nowonarodzone T. wagleri nie chcą współpracować ze swoim pokarmodawcą i nie są zainteresowane gryzoniem – wówczas warto potrzeć pokarm żabą, lub innym płazem, oczywiście zaraz przed podaniem go maluchowi. Osobiście odradzałbym karmienia węża płazami, czy też gekonami, ponieważ bardzo łatwo się przyzwyczaja do tego rodzaju pokarmu - właśnie takowym żywi się w swoim środowisku naturalnym. Szkopuł tkwi w późniejszym przestawianiu go na pożywienie, w którym podstawą diety są małe ssaki, jest ono zazwyczaj dużo bardziej kłopotliwe niż zaraz po urodzeniu gada. Mimo wszystko warto pamiętać o wyjątkach i sytuacjach ostatecznych, kiedy to wąż nie chce przyjmować żadnego innego dopuszczalnego rodzaju pożywienia.  

 

Fotografie:

  Normal 0 21 false false false PL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 Dorosła samica z samcem formy Kalimantan. Samica nadal cechuje się młodzięczym wzorem, takim jak czerwony pasek za okiem oraz białawe poprzeczne paski.

 

Dorosły samiec z północnej części Filipin, potocznie zwanej "Bicol".

 

Portretowe zdjęcie T. wagleri z malezyjskiego regionu Sabah.

 

80 cm dorosła samica. Brązowo-czerwony ogon jest cechą charakterystyczną osobników z Sulawesi.

 

Samiec o charakterystycznym zielonym ubarwieniu występujący na Sumatrze.

 

Dorosła 50cm samica również z Sumatry.

 

Sumatrzański podrostek samicy(około 2-3 lat) w trakcie przebarwiania.

 

Kopulująca para z południowej Tajlandii. Samica 4 letnia - 70cm. Samiec, jak na wiek 3 lat stosunkoeo duży - 60cm długości ciała.

 

Dorosła samica. Zdjęcie zrobione w pobliżu Kuala Lumpur

 

Fotografie zostały użyte za pisemną zgodą autora o nazwisku Thomas Jakel.

 

 

ŹRÓDŁA
1. Revision of the Tropidolaemus wagleri-complex (Serpentes: Viperidae: Crotalinae). Definition of included taxa and redescription of Tropidolaemus wagleri (Boie, 1827).

2. A new species of Temple Pitviper (Tropidolaemus Wagler, 1830) from Sulawesi, Indonesia (Squamata: Viperidae: Crotalinae).

3. http://www.thomas-jaekel.homepage.t-online.de/index-wa.html

4. A. Gumprecht, Ewald Toenjes: Die Tempelotter Tropidolaemus wagleri.